Senkronizasyon:~~~FCU~~~
Belki Sarah Siddons Üstün Başarı Ödülü'nü bilmezsiniz.
Pulitzer Ödülü ve şu malum..
..film topluluğunun yıllık olarak verdiği ödüller gibi..
..kuşkulu onurlara yapılan tanıtımlar onun için yapılmadı.
Şu şık beyefendi oldukça yaşlı bir oyuncu.
Oyuncu olduğu için bir süre konuşacaktır.
Ne dediğini duymanız önemli değil..
Ama nerede olduğunuzu ve neden burada olduğunuzu bilmeniz önemli.
Burası Sarah Siddons Topluluğu'nun yemek salonu.
Yıllık yemeğimiz ve tiyatromuzun en büyük onurunun sunumu.
Sarah Siddons Üstün Başarı Ödülü.
Bu kutsal duvarlar, hatta bu yüzlerin çoğu..
..Modjeska, Ada Rehan ve Minnie Fiske'i gördü.
Mansfield'in sesi bu odayı doldurdu.
Onun ölümünden beri pencereler pek az açıldı.
Küçük ödüller, gördüğünüz üzere sahiplerini buldu.
Küçük ödüller, yazar ve yönetmen gibileri için olanlardır..
..çünkü onların işlevi, sadece üstünde parlayan ışığı..
..bütün dünya alkışlayabilsin diye bir kule inşa etmektir.
Ve gözleri Eve Harrington'dan daha fazla kamaştıran bir ışık olmadı.
Eve. Eve'den daha fazla söz edeceğiz.
Aslında Eve hakkında her şeyden.
Okumayanlar, tiyatroya gitmeyenler, sponsorsuz radyo programlarını dinlemeyenler..
..ya da yaşadığı dünya hakkında hiçbir şey bilmeyenlere..
..kendimi tanıtmalıyım belki de.
Adım Addison DeWitt.
Benim doğal yaşam ortamım tiyatrodur. Orada ne çok çalışırım,ne de didinirim..
Eleştirmen ve yorumcuyum.
Tiyatro için vazgeçilmezim.
Bu Karen Richards.
Bir oyun yazarının eşi, o yüzden tiyatroyla dolaylı yoldan evli.
Geçmişindeki hiçbir şey onu sahneye "E" sırasından fazla yaklaştıramazdı.
Ama, Radcliffe'deki son yılında, Lloyd Richards drama dersi veriyordu.
Ertesi yıl, Karen, Bayan Lloyd Richards oldu.
Genel olarak iki tip tiyatro yapımcısı vardır.
Bazılarının vergiden düşülebilen kayıpları riske edebilen birçok zengin dostları vardır.
Bu tipler sanatla ilgilenir.
Diğerleri için her yapım potansiyel iflas veya servet anlamı taşır.
Bu tipler para kazanamak için vardır.
Karşınızda Max Fabian.
Eve Harrington'a Sarah Siddons Ödülü'nü kazandıran oyunun yapımcısı.
Margo Channing bir tiyatro yıldızıdır.
Sahneye ilk kez dört yaşında "Bir Yaz Gecesi Rüyası" ile çıktı.
Bir periyi oynuyordu ve hiç beklenmedik bir şekilde sahneye çırılçıplak girdi.
O zamandan beri yıldızdır.
Margo büyük bir yıldız. Gerçek bir yıldız.
Asla yıldızdan düşük veya başka birşey olmadı, olmayacak.
Sarah Siddons Cemiyeti'nin tarihini sıkıcı detaylarla anlatmakla kalmayıp..
..oyunculuk tarihini de Thespis'in koro çizgisinden ilk öne çıkmasından itibaren anlatan..
..şık sunucumuz, nihayet burada olmamızın nedenine gelebildi.
Hayatımı tiyatroda geçirmekten gururluyum..
..sahnede kasıntıyla yürüyen ve aşındıran biçare bir oyuncu..
..ve 40 yıldır Sarah Siddons Cemiyeti'nin..
..baş suflörü olmakla onurlandırıldım.
Tiyatro dünyasının bildiği bu en büyük onuru..
..39 defa hakeden ellere teslim ettim.
Benden yaşlı oyuncu yoktur kuşkusuz.
Buraya durup dururken gelmedim.
Bu ödül, hiç bu geceki sahibinden daha genç birine verilmemişti.
Ödülün benim ellerimden onun ellerine geçmesi ne kadar uygun.
Ne genç eller. Ne genç bir bayan.
Yaşça genç, ama kalbi tiyatro kadar yaşlı.
Bazılarımız onu tanıma imtiyazına sahip.
Adının bütün ülkede duyulmasını sağlayan..
..güzellik ve oyunculuk yeteneğinin ötesini gördük.
Alçakgönüllülüğünü..
..sanatına olan bağlılığını..
..sevgisini, bize, kim olduğumuz ve ne yaptığımıza..
..tiyatroya olan sevgisini.
Tek dileği vardı..
..tek duası, tek düşü:
Bize ait olmak.
Bu gece düşü gerçek oldu..
..ve şu andan itibaren biz de onun rüyasındayız.
Bayanlar baylar, tiyatroda üstün başarı ödülü..
Sarah Siddons Ödülü'nün sahibi Bayan Eve Harrington.
Eve. Altın kız. Kapak kızı.
Komşu kızı, aydaki kız. Zaman Eve'e cömert davrandı.
Hayat onun gittiği yere gitti. Portrelendi, işlendi, sunuldu.
Ne yer, ne giyer, kimi tanır..
..neredeydi ve ne zaman, nereye gidiyor.
Eve.
Hepiniz Eve hakkında her şeyi biliyorsunuz.
Bilmediğiniz ne kalmış olabilir ki?
Ne zamandı? Ne kadar oldu?
Sanki bir ömür geçmiş gibi.
Lloyd her zaman, tiyatroda bir ömür bir sezondur, bir sezon da bir ömürdür derdi.
Şimdi Haziran. O zaman Ekim başıydı.
Daha geçen Ekim.
Esintili bir geceydi. Taksiye beklemesini söylediğimi hatırlıyorum.
Neredeydi?
Tuhaf. Onu her gece orada görmeye öyle alışmıştım ki..,
..kendimi hiç konuşmadığım bir kızı ararken buldum..
..nerede olduğunu merak ederken.
Bayan Richards?
İşte buradasın.
Bir anda burada olmayışın tuhaf geldi.
- Neden olmayacağımı düşünesiniz ki? - Neden olasın ki?
Haftalardır, haftada altı gece, Margo Channing'in giriş çıkışını bile izledikten sonra.
- Sizinle konuşmamdan rahatsız olmuyorsunuz, değil mi? - Hiç de değil.
Sizi çok sık görüyordum. Bütün cesaretimi toplamam gerekti.
Sırf bir oyun yazarının eşiyle konuşmak için mi?
Ben şöhretin en alt şekliyim.
Margo Channing'in en iyi arkadaşısınız. Siz ve eşiniz hep onunlasınız.
Peki Bill Sampson? O nasıl biri?
Bill Sampson mı? O yönetmen.
- En iyisi. - Seninle hemfikir olacaktır.
Margo'nun giriş çıkışları arasında ne yapıyorsun?
Kapı aralığında bekliyor musun?
Hayır. Oyunu izliyorum.
Oyunu mu izliyorsun? Bu oyunun bütün gösterimlerini izledin mi?
Evet.
Ama, her şey bir yana, sana pahalı gelmiyor mu?
Ayakta izleme yeri pek masraflı olmuyor. İdare ediyorum.
- Seni Margo'ya götüreceğim. - Hayır.
- Evet. Seninle tanışması gerek. - Olmaz, onu zorlamış olurum.
Ne diyeceğini bilmeyen bir hayran gibi olurum.
Senin gibisi yok. Olamaz da.
Bilseydim. Belki başka bir zaman. Bu kılıkta.
İyi görünüyorsun. Bu arada, adın ne?
Eve. Eve Harrington.
- İyi akşamlar Gus. - İyi akşamlar Bayan Richards.
- İyi geceler. - İyi geceler Gus.
Koklayabiliyorsunuz, değil mi?
Sihirli bir parfüm gibi.
Burada bekle. Sakın kaçma.
"Güney kazanmış olsaydı, aynı oyunları Kuzey hakkında yazardın."
- Merhaba. - Merhaba!
"Bence savaşı kaybettik demek adil olmaz."
"Daha çok yokluk çektik diyebilirsiniz."
"Şu aşka susamış Güney kadınları hakkındaki oyunları anlamıyorum."
"Aşk Güney'de susuzluğunu hiç hissetmediğimiz birşeydir."
Margo'nun Güneyli bir gazeteciyle röportajı.
Basıldığı zaman Gettysburg'u yine ateşe tutacaklar.
- Ateşe tuttukları Fort Sumter'dı. - Hiç Fort Sumter'da oynamadım.
İyi bir noktaya değindi. Lloyd, yürekli bir yazar ol tatlım.
Bana, kocasını vuran, güzel, normal bir kadın oyunu yaz.
- Yeni bir korseye ihtiyacın var. - Al.
- Aynı boy mu? - Elbette.
Bu iğneli lafları giderek daha az komik buluyorum.
- "Ormanda Yaşlanmak" iyi bir oyun. - İşte benim sadık kadınım.
Eleştirmenler öyle düşündü. Seyirciler öyle düşündü.
Tıklım tıklım salonlar, dört ay önceden satılan biletler.
Lloyd'un oyunlarının sana bir zarar verdiğini göremiyorum.
- Sakin ol. - Sakin ol, şu koca ağzım işte.
Bazen beni çok kızdırıyorsun. Şikayet edecek birşey bulamayan kadınlar..
- Öyle değil mi ya? - Evet, öyle.
Yeteneklisin, ünlüsün, varlıklısın.
İnsanlar her gece sırf seni görmek için bekleşiyorlar. Yağmurda bile.
İmza delileri. İnsan değil bunlar. Sırtlanlar gibi grup olarak dolaşan hayvanlar.
- Onlar senin hayranların. - Onlar kimsenin hayranı değil.
Islahevlik insanlar. Onlar kimsenin seyircisi değil.
Ne bir oyun, ne de bir film görürler. İçerde yeteri kadar kalmazlar.
Şu anda içerde bir tanesi var.
- Onu seni görmeye getirdim. - Ne yaptın?
Kapının hemen dışında.
Marş marş.
Ama onu kovamazsın. Söz verdim.
Margo, onu görmelisin. Sana tapıyor. Bir kitaptan fırlamış gibi.
O kitap artık basılmıyor. Geçti o günler.
Ama onu bir görseydin. Bütün hayatı sensin.
Şu ana kadar onu görmüş olmalısın. Hep orada duruyor.
Şu yağmurluklu ve tuhaf şapkalı, faremsi kadın.
Nasıl gözümden kaçabilir? Her gece, her matine.
İçeri gel Eve.
- Beni unuttuğunuzu sanmıştım. - Olur mu hiç?
Margo, bu Eve Harrington.
- Nasılsın canım? - Tanrım.
- Merhaba Bayan Channing. - Kocam.
- Merhaba Bayan Harrington. - Nasılsınız?
Bu da sevgili dostum ve yardımcım Bayan Birdie Coonan.
- Tanrım. - Bayan Coonan.
- Tanrım, ne? - Böyle olduğu zaman..
..bir anda Hamlet'in annesini oynamaya başlar.
Eminim banyoda yapman gereken şeyler vardır Birdie, canım.
Yoksa bile, sen normale dönene kadar yapacak birşeyler bulurum.
Oturmaz mısınız Bayan Worthington?
Harrington.
- Özür dilerim. Oturmaz mısınız? - Teşekkür ederim.
- Bir içecek alır mıydınız? - Oyunu ne kadar sık izlediğini söylüyordum..
Hayır, teşekkür ederim.
Evet, her gösterimini izledim.
Her gösterimi mi? O zaman beğendiğinizi varsayabilirim?
- Bayan Channing'in oynadığı her şeyi beğenirim. - Öyle mi gerçekten? Ne tatlı.
"Kıllı Maymun"da oynamasını isteyeceğinizden şüpheliyim.
Lütfen yanlış anlamayın Bay Richards.
Bence Bayan Channing'in büyüklüğünün bir parçası, en iyi oyunları seçebilmesi.
- Yeni oyununuz Bayan Channing için, değil mi? - Elbette.
- Nereden duydunuz? - The Times'da bir haber vardı.
Adı hoşuma gitti, "Damdaki Ayaksesleri".
Evet, ama şimdi bu oyuna dönelim.
- Gerçekten her gösterimi izlediniz mi? - Evet.
Neden? Merak ettim.
Oyunu görmeye gelmeseydim, gidecek başka yerim yoktu.
- Başka oyunlar da var. - Onlarda siz yoksunuz. Bay Richards yazmadı.
Ama dostlarınız, eviniz, aileniz olmalı.
Anlat bize Eve.
- Nasıl anlatacağımı bilseydim. - Bir dene.
Şey..
Bundan önceki oyunla başladı.
- "Yadigar". - "Yadigar".
- New York'ta mı izledin? - San Francisco.
Son haftaydı. Bir gece gittim.
Hayatımın en önemli gecesiydi.. şu ana kadar.
Kendimi, sonraki geceler, tekrar tekrar giderken buldum.
Her gösterimine.
Sonra, oyun Doğu'ya gidince, ben de Doğu'ya gittim
- Eve, neden başından anlatmıyorsun? - İlginizi çekmez ki.
Lütfen.
Sanırım evde başlamıştı. Wisconsin yani.
Annem, babam ve ben vardık sadece.
Küçüktüm. Çocukken çok hayal kurardım.
Her şeyin yerine geçerdim. Ne olduklarının bir önemi yoktu.
Bu hayalcilik ve oyun, hayatımda giderek daha çok yer tutmaya başladı.
Gerçeği gerçek olmayandan ayırt edemediğim bir duruma geldi.
Gerçek olmayan, bana daha gerçek geliyordu sadece.
- Saçma sapan konuşuyorum, değil mi? - Hiç de değil.
O günlerde çiftçiler fakirdi. Babam da bir çiftçiydi.
Ona yardımcı olmalıydım.
Okulu bırakıp, bir bira fabrikasında sekreter olmak için Milwaukee'ye gittim.
Bir bira fabrikasında sekreterseniz, başka biri olduğunuzu hayal etmek zordur.
Her şey biradır.
Pek eğlenceli değildi ama eve faydası dokunuyordu.
Ve çölde bir vaha gibi, küçük bir tiyatro grubu vardı.
Eddie'yle orada tanıştım.
Bir radyo teknisyeniydi.
Üç gösteri için "Liliom"u sahnelemiştik.
Berbattım.
Sonra savaş başladı ve evlendik.
Eddie hava kuvvetlerindeydi.
Onu Güney Pasifik'e gönderdiler.
Siz de OWI'deydiniz, değil mi Bay Richards? "Kim Kimdir"de öyle yazıyor.
Eddie gidince, hayatım biraya geri döndü.
Haftada bir mektup dışında.
Bir hafta, bana geleceğini yazdı.
Para biriktirip, iznimde onunla buluşmak için San Francisco'ya gittim.
Ama Eddie orada değildi.
Milwaukee'den bir telgraf ilettiler.
Washington'dan gelen telgraf.
Eddie hiç gelmeyecek demek için.
Eddie ölmüş.
San Francisco'da kalmak istediğimi anladım.
Yalnızdım. Eddie olmadan dönemezdim.
Bir iş buldum, Eddie'nin sigortasının da faydası oldu.
Hem San Francisco'da tiyatrolar da vardı.
Sonra, bir gece, Margo Channing "Yadigar"ı oynamaya geldi..
..ben de izlemeye gittim.
Ve işte buradayım.
Hikayeye bak. Tazıların kıçını ısırması dışında her şey mevcut.
Bir vodvil salonunda geçmeyen ve beşinci sınıf bir vodvilcinin bile..
..anlayıp saygı göstermesi gereken bir takım insan deneyimleri vardır!
- Birdie için özür dilerim. - Benim için özür dilemene gerek yok.
Kırdıysam özür dilerim. Benim konuşma tarzım böyledir işte.
Kırmadınız Bayan Coonan.
Bana Birdie de.
Beşinci sınıflık meselesine gelince..
..11 yıl boyunca ilk yarıyı kapadım, bunu biliyorsun.
47 dakika sonra uçağım kalkıyor ve sen ne haldesin?
- Hazır değilsin, hurdaya benziyorsun. - Çok teşekkür ederim.
Sabotaj mı bu? İnsani düşüncelerin yok mu senin?
- Bana bir insan göster, o zaman olabilir. - Senin olmasa da havayollarının saati vardır.
Pazartesi'den bir hafta sonra çekimlere başlıyorum. Zanuck sabırsızdır.
Zanuck, Zanuck! Siz ikiniz nesiniz? Sevgili mi?
- Bazı yönlerden sadece. Sen daha güzelsin. - Ben hurdayım.
- Bill. Bu Eve Harrington. - Merhaba.
Muhteşem hurdam. Bir hurdalıkta bulduğun gizem ve düşler.
Tanrı yardımcım olsun.
Bir akıl hastasını seviyorum.
- Merhaba. Adınız ne? - Eve Harrington.
- Tanıştınız zaten. - Nerede?
- Burada, bir dakika önce. - Ne güzel.
- Gitmiyorsun, değil mi? - Gitsem iyi olacak.
Ne hissettiğimi anlatacak kelimeler bulamıyorum.
Hayır, gitme.
Bay Sampson gidiyorken, dördünüzün birbirinize söyleyecek çok şeyi olmalı.
Hayır, burada kal lütfen.
Bak ne diyeceğim. Stanislavsky'i uçağına bindirelim, sonra bir yerlere gidip konuşalım.
Sizi engellemiyorsam..
Bir dakika sürmez.
Lloyd, gitmeliyiz.
İyi geceler Margo.
- Seni yarın ararım. - Çok erken olmasın.
- İyi şanslar, dahi. - Dahilerin şansa ihtiyacı yoktur. Benim var.
- Senin için endişelenmiyorum. - Fikrini değiştirme.
İyi geceler Eve. Umarım yakında tekrar görüşürüz.
- Yarınki matinede eski yerimde olacağım. - Sadece öyle değil. Arkadaş olarak.
Hoşuma gider.
- Çok memnun oldum Eve. - Sevindim Bay Richards. İyi geceler.
İyi geceler.
Bayan Richards?
Bu geceyi yaşadığım sürece unutmayacağım
Ve bunu bana sağladığınız için sizi de unutmayacağım.
Ben de seni unutmayacağım Eve..
O gece, Lloyd ve ben nereye gidiyorduk?
Tuhaf, insanın hatırladıkları..
..ve hatırlamadıkları.
Demek Hollywood'a gidiyorsunuz.
- Neden? - Sadece merak ettim.
- Sadece neyi merak ettin? - Neden?
- Neden ne? - Neden oraya gitmek zorunda olduğunuzu.
- Zorunda değilim. İstiyorum. - Para için mi?
Yüzde 80'i vergilere gidecek
O zaman neden? Tiyatronun en başarılı genç yönetmeniyken..
Tiyatro. Tiyatro.
Hangi kural tiyatronun sadece New York'ta iki kilometrekare..
..içine doluşmuş çirkin binalarda var olduğunu söylüyor?
Veya Londra, Paris veya Viyana.
Dinle ufaklık, ve öğren.
Tiyatro nedir bilmek ister misin? Bir pire sirki. Opera.
Ayrıca rodeo, karnaval ve bale.
Kızılderili kabile dansı, Punch ve Judy, tek kişilik orkestra. Hepsi tiyatrodur.
Nerede sihir ve hayal kurma ve seyirci varsa, orası tiyatrodur.
Donald Duck, Ibsen ve Yalnız Ranger.
Sarah Bernhardt ve Poodles Hanneford. Lunt ve Fontanne, Betty Grable.
Vahşi At Rex, Eleonora Duse. Hepsi tiyatro.
Hepsini anlamazsın. Hepsini sevmezsin.
Neden sevesin ki? Tiyatro herkes içindir, sen dahil, ama sırf senin için değildir.
Onayla veya onaylama.
Senin tiyatron olmayabilir, ama başka bir yerlerde, başka birinin tiyatrosudur.
Sadece basit bir soru sordum.
Tamam, ağzımı kapadım.
Kişisel birşey değil Ufaklık. Alınma.
Sadece adına tiyatro dedikleri bu fildişi odada, o kadar çok pislik var ki..
..bazen burama kadar geliyor.
Ama Hollywood. Orada kalmamalısınız.
- Sadece bir filmlik bir anlaşma. - O kadar azı geri dönüyor ki.
Her hafta George Jean Nathan'ı okurum.
- Ayrıca Addison DeWitt'i. - Her gün.
Bana söylemek zorunda değildin.
Küpemin tekini kaybettim.
Diğerini bulamıyorum.
At şu kasvetli mektubu. Beni sıkıyor.
- Nerede olabilir sence? - Ortaya çıkacaktır.
Vazgeçiyorum. Perukların içine bak. Belki birine takılmıştır.
Bir peruk içinde gerçek elmaslar. İşte içinde yaşadığımız dünya.
- Paltom nerede? - Bıraktığın yerde.
Dikişler.
Gözlerini bacaklarımdan ayıramıyor.
Naylon bir limon kabuğu gibi.
Byron bile daha ince ifade edemezdi.
İşte gidiyoruz.
Mesajın var mı? Tyrone Power'a ne söylememi istersin?
Sadece ona telefon numaramı ver. Ben kendim söylerim.
Mahvet onları.
- Anahtarını aldın mı? - Evde görüşürüz.
Bir önerim var. Pek fazla zaman kalmadı.
Daha bir dakika yalnız kalmadınız.
Ben işlemleri yaparım, sonra biletle çıkış kapısında buluşuruz..
..isterseniz.
Çok isteriz.
- Sorun olmayacağına emin misin? - Elbette olmaz.
- Esaslı kızmış, adı her neyse. - Eve. Öyle büyüdüklerini unutmuştum.
Rol yapmaması, tuhaf tok sözlülüğü, anlayışı.
Sana tiyatroyu ve ne demek olduğunu anlattı mı?
Hayır, ben ona anlattım. Kükredim.
Dünyadaki tüm dinler kaynaştı..
..ve biz tanrı ve tanrıçalarız.
Aptalca, değil mi? Aniden, ona karşı, büyük, koruyucu bir duygu geliştirdim.
Koca, beton ormanımızda başıboş bir kuzu.
- Oralarda kendine iyi bak. - Kızılderilileri kontrol altına almışlar.
- Bill, çekici bir kedinin kuyruğuna takılma. - Denerim.
O kadar da kelepir değilsin. Kibirli, düşüncesiz ve dağınıksın.
- Herkes Gregory Peck olamaz. - Tam genç bir afetin dişine göresin.
Daha ne kadar çocuklaşacaksın?
Çocuklaşmak istemiyorum.
Derhal kes şunu.
Seni kaybedecek miyim, Bill?
Şu an itibariyle altı yaşındasın.
Her şey hazır.
Yardımın için teşekkürler. İyi şanslar.
Hoşça kalın Bay Sampson.
- Bana atkı örecek misin? - Vardığında beni ara.
Hey, Ufaklık!
Gözünü ondan ayırma. Yalnız kalmasına izin verme. O ormanda başıboş bir kuzu.
Merak etmeyin.
Aynı gece, Eve'in eşyalarını aldırdık, acınacak durumdaki mallarını.
Üst katımızdaki küçük konuk odasına taşındı.
Sonraki üç hafta masal gibiydi, ben de son perdedeki Sinderella'ydım.
Eve kızkardeşim, avukatım, annem, dostum, psikiyatristim ve polisim oldu.
Balayı sürüyordu.
Bir daha?
Şu andan itibaren alkış değil..
..koridorlar boşalana kadar yapacak birşey sadece.
Ne, yine mi?
Son sahneyi oynamanızı bin kez izleyip her seferinde ağlayabilirim.
Bunun bininci gösterimi, o kadar sürerse tabii..
..bir tımarhanede oynanacak.
Bay Sampson gideli bir ay oldu diyebilirsiniz.
Kesinlikle diyebilirsin.
Özellikle de şu an ile yarın sabah arasındaki ben isen.
Yeni korseyi bir boy küçük almışsın. Hissedebiliyorum.
Belki birşey bir boy büyümüştür.
Eve gidince o korselerden birine girip iki buçuk saat bir oyna da görelim.
Ben iki buçuk saatte o korseye giremem bile.
Son iç dekorasyonumu fark etmediniz.
Ama çok şey yapmışsın. Yeni olan ne?
Perdeler. Kendim yaptım.
Çok güzeller. Değil mi Birdie?
Tapılası.
Artık bir soyunma odasında olması gereken her şeye sahibiz. Bir basketbol potası eksik.
Sırf bir fermuarı bile çekemiyorsun diye!
Çok düşüncelisin Eve. Minnettarım.
Şunu dolaba kaldırayım hanımefendi.
- Zahmet etme. Bayan Brown şimdi gelecek. - Sorun değil.
Birşey söyleme cüretinde bulunabilir miyim?
- Hiç "sendika" diye birşey duydun mu? - Ödemelerin gecikti mi? Ne kadar?
- Benim sendikam yok. Esir gibi çalışıyorum. - Yani?
Ama gardropçu kadınların var, ve tenörleri saymazsak..
..gösteri dünyasındaki en alıngan kişiler gardropçu kadınlardır.
Yapacak iki şeyleri vardır: Elbise taşımak ve onları yanlış ütülemek.
Ve kimsenin zorla işlerini almasına izin vermemek.
Eve.
Elbiselerin toplanmasını Bayan Brown'a bırakalım.
- Alo. - Beverly Hills aramanız için hazırız.
- Ne araması? - Templeton 89970 mi? Bayan Channing?
Evet, ama anlamıyorum.
Bay Sampson'la Kaliforniya saatiyle saat geceyarısı 12'de ayarladığınız görüşme için hazırız.
- Ben mi ayarladım? - Görüşün lütfen.
Margo, bu ne güzel sürpriz.
Ne düşünceli, sevgi dolu birşey.
Bill. Delirdim mi Bill?
- Benim kadınım değil misin? - Öyleyim.
O zaman delisin.
- Ne zaman dönüyorsun? - Bir hafta sonra ayrılıyorum.
Film toparlanıyor. Dün gece ön gösterim yaptık.
Şu ön gösterimler.
Şehir-dışı açılış gibi, ama korkutucu. Yapabileceğin hiçbir şey yok.
Kapana kısılmışsın. Teneke bir kutudasın.
İster teneke kutuda, ister selofan ya da battaniyeye sarılmış ol, seni evde istiyorum.
- Acelen mi var? - Hem de ne acele, çabuk ol.
Hoşçakal sevgilim. İyi uyu.